Nus_Gang

 

 

 

 

 

(( เสียงโทรศัพท์))ใครโทรมาตอนนี้เนี้ยคนกำลังเล่นเกมส์มันส์ๆ

"ดีคร้าบ"

"ดีก็ดี"เสียงมันคุ้นๆแฮะ

"ครับ"

"นั่นฟิวส์ใช่ป่ะ"ใครว่ะรู้จักกรูด้วย

"ฟิวส์รับสายใครโทรมา"

"แหม..จำเสียงที่รักตัวเองไม่ได้หรอ"กระจ่างเลย ไอ้คนกวนนันยางอย่างนี้อ่ะมีอยู่คนเดียวปะทะกันเมื่อเย็นกลางคืนโทรมารังควานกันอีกแล้ว

"ถ้าที่รักผมอ่ะ มันต้องเสียงหวานๆ พูดคะขา ไม่ใช่เสียงอย่างกับห่านแอฟริกาอย่างนี้ เพราะฉะนั้นคุณเป็นใครหรือครับ"ให้มันรู้กันไปอุตส่าห์ใช้มาดผู้ดีเข้าใส่

"ไม่รู้ล่ะ จำไว้เสียงอย่างนี้แหละแฟนนาย จำไว้ให้ดี"เสียงขุ่นที่ดังมากจากสายสร้างความสะใจให้เล็กน้อย

"ไม่อยากจำจะทำไม"

"อย่าให้เจอนะ"

"ไม่อยากเจอนักหรอก"

"......................................"อีกฝ่ายเงียบไปแล้ว ไม่เถียง แต่ก็ไม่ได้วางสาย มันแปลกๆแฮะ อ้าว...แล้วทำไมคนอย่างไอ้ฟิวส์ต้องไปใส่ใจด้วยว่ะนี่

"บาส"เงียบ

"ไอ้บาส"เงียบ

"ไอ้พี่บาสสสสสสสสสสสส"

"หืม"มันยังมีชีวิตอยู่แฮะ

"เงียบทำเบือกไร"เออวุ้ยกรูนี่ก็แปลก ตอนแรกก็ว่าไม่อยากคุยกับเค้า แต่พอเค้าเงียบไปก็ไปเรียกเค้าอีกทั้งๆที่ถ้าจะวางก็ทำได้ทำไมถึงยังไม่ยอมวางล่ะนี่ แถมยังทำเหมือนแคร์ไอ้บ้าพี่บาสนี่อีก แค่มันไม่คุยด้วยก็ใจหาย ไม่รู้ทำไมคนที่ไม่เคยใส่ใจกับอะไรอย่างไอ้ฟิวส์ ถึงมานั่งแคร์ไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ทั้งที่เจอกันแค่วันเดียว แถมยังเจอกันแบบแปลกๆอีก 

"ไม่อยากเจอกันเลยหรอ"เสียงดังมาเบามากจนเกือบไม่ได้ยิน แต่ก็ทำให้คนฟังอึ้งได้มากกว่า 5 วิ

"ก็..."ผมยังไม่ทันจะพูดอะไรเสียงอีกฝ่ายก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน

"ถ้าความจริงมันทำคนอื่นเจ็บ ก็โกหกบ้างก็ได้นะ"

"อืม อยากเจอก็ได้"เสียงที่พูดออกไปเหมือนไม่เต็มใจแต่ไอ้ใจที่ที่เต้นอยู่มันบอกว่าเต็มใจนะ

"ขอบใจที่โกหกนะ"

"ขออีกอย่างได้ไหม"ไอ้นี่ได้คืบจาเอาศอกวุ้ย

"อะไรอ่ะ"

"เรียกพี่ว่า พี่บาส ได้ไหม"เสียงพ่อคุณนี่ถ้ากรูเป็นผู้หญิงซะหน่อยคงยอมไปตั้งแต่สามประโยคแล้วมั้ง แต่โทษทีพี่ผมเป็นผู้ชายทั้งแท่ง

"ทำไมต้องเรียกพี่"

"ก็อยากให้ฟิวส์เรียกอย่างนี้อ่ะ"เสียงอ้อนระดับ2ตามมาแล้ว

"ก็ทำไมต้องสั่งเดี๋ยวอยากเรียกก็เรียกเองแหละ"

"แล้วเมื่อไรล่ะที่ฟิวส์จะเรียก"

"เรื่องของผม"

"เรื่องของฟิวส์มันก็เรื่องของพี่เหมือนกัน"โอ้โห..ไอ้พีบาสนี่เสือผู้หญิงชัวร์หยอดเก่งกว่ากรูอีก

"เอาน่าเอาไว้ผมอยากเรียกก็เรียกเองแหละ"นี่ก็หยวนสุดๆแล้วนะ ไม่รู้ดิ่ไม่ชอบคนบังคับอ่ะ

"แล้วทำไรอยู่"เสียงไอ้พี่บาสเริ่มกลับแนวเดิม

"คุยโทรศัพท์ไง"ขอกวนนิดนึงล่ะกัน

"หรอนึกว่าคิดถึงพี่อยู่"

"กล้าหว่ะ"

จากนั้นก็ไม่รู้คุยอะไรกันนักหนา ไอ้พี่บาสก็สันหาเรื่องมาชวนคุย ชวนทะเลาะ แม้แต่เรื่องช้างไทยกับหมีแพนด้ายังยกขึ้นมาเถียงกันได้ จนปาเข้าไปเป็นชั่วโมงๆ

"ฟิวส์นอนได้แล้วมั้ง ดึกแล้ว"

"ก็วางสายไปดิ่"

"เออ..พรุ่งนี้ไปห้างเป็นเพื่อนมั่งดิ่"หน้าที่กรูหรอว่ะ

"ตอนไหน"

"สามโมงเช้า"กรูตื่นยังหว่า

"ไม่ไปอ่ะ จะนอน"

"สามโมงเนี่ยนะ ลุกไปดูโลกยามเช้ามั่งเหอะ"ตกลงมันกำลังชวนกรูใช่ม่ะเนี้ย

"ก็บอกว่าจะนอน"

"ไม่รู้ล่ะ สามโมงเช้าจะไปรับที่บ้านถ้าไม้ตื่นปลุกถึงห้องแน่"กลัวตายหล่ะ

"กลัวจะแย่"

"ก็ลองดู นอนได้แล้ว กุ๊ดไนท์นะ"

"บาย"ผมกดวางโทรศัพท์แล้วแต่หน้ายังยิ้มไม่ยอมหุบสักที เป็นไรว่ะเนี่ย

 

แงๆๆๆๆ  จัดรูปแบบไม่ได้อ่ะ

edit @ 30 Sep 2009 17:04:15 by Nus

edit @ 30 Sep 2009 17:04:44 by Nus

 

หวัด(ไม่)ดีครับทุกท่านกระผมนายบาสคับ อ่ะอย่างงว่าผมเป็นใคร เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกัน(อ้าว) เหอะๆ ความจริงผมเนี้ยไม่อยากจะคุยว่าตัวผมเองรูปหล่อพ่อรวยขนาดไหน รู้แต่ว่าเป็นที่หมายปองของสาวๆโดยทั่วไปมีสาวสวย(ไม่)สวยเสนอตัวให้ถึงเตียงตลอด ผมก็ปฏิเสธคนไม่ค่อยเป็นอยู่ด้วยอ่ะสิ  ล่าสุดโดนเพื่อนลากไปงานนัดบอร์ด ไปถึงแล้วรู้สึกว่าบอดจริงๆบอดสนิทเลย จัดนัดบอร์ดคนไม่เท่ารัยดันพาช้างมาด้วย ไม่รู้ช้างสายพันธ์ไหนเกาะแน่นซะยิ่งกว่าปลิงอีก หนีไปหนีมาดันไปเกิดอุบัติเหตุ(รัก)เข้าซะได้ ดันไปสะดุดล้มทับใครก็ไม่รู้ หน้าตาน่ารักโคตรๆ กำลังอึ้งๆตะลึงกับคนตรงหน้าอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยปากขอโทษ

"เอ่อ..."

"จะมาเอ่อ..เอี้ยไร ไม่เห็นคนหรือไงหว่ะทับลงมาได้เจ็บนะโว้ย"ไม่ทันครับ พูดไม่ทันจบเลย ไอ้น่ารักตรงหน้าก็ใส่ไม่ยั้งเลย ระหว่างฟังคนตัวเล็กที่กำลังพยายามตะคอกใส่ หูผมก็ได้ยินเสียงแทรกเข้ามาเป็นเสียงวิ่งราวช้างกระทืบโลงใกล้เข้ามาไม่รู้จะทำไงเลยแอบแต๊ะอั๋ง..เอ้ย..เอาตัวรอดโดยการโน้มตัวไปกอดคนตรงหน้าเข้าเต็มๆ

"เฮ้ยยยย...ปล่อยกรู"คนที่ถูกผมกอดก็ดิ้นขลุกขลักๆ แต่โทษทีผมแรงดีกว่า

"กรื้ดดดดดด"เสียงยายช้างน้ำมหาภัยดังทะลุทะลวงไปทั่วบริเวณ แถมยังตรงเข้ามากระชากผมซะลอยติดมือคุณเธอไปเลยก่อนจะฝากรอยนิ้วทั้งห้าไว้ที่หน้าผม จนรู้สึกหน้าจะชาๆนี่ขนาดมือนะเนี้ย

จากนั้นผมก็หันมาสนใจกันคนตัวเล็กในอ้อมกอด ไม่อยากปล่อยเลยตัวนุ่มชะมัดยาด แต่ถทธิ์เยอะพอตัวเลย มองคนตรงหน้าแบบสำรวจอีกครั้งผู้ชายไรว่ะน่ารักสุดๆตัวเล็กๆแต่แรงโคตรรดี ตากลมโตที่พยายามทำตาดุใส่ผมตลอดเวลา ผิวขาวออกจะชมพูหน่อยๆคงถูกเลี้ยงมาอย่างดี ปากเรียวบางที่ดุด่าผมไม่เลี้ยงมันน่าปิดปากด้วยปากซะจริงๆ ยิ่งมองยิ่งน่ารัก เลยต่อล้อต่อเถียงไป ไม่รู้อีท่าไหนถึงกลายเป็นว่า

"งั้นมรึงเป็นแฟนกรู"ผมบอกกับคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นพวกฆ่าได้หยามไม่ได้ซะด้วยสิ

"เออ"คนตัวเล็กตอบหนักแน่นแถมยังจ้องตากับผมชนิดตาไม่กระพริบเลยทีเดียว

"แล้วชื่อรัยล่ะเราอ่ะ"ผมถามคนตรงหน้าที่นั่งหน้าเป็นม้าหมากรุก

"จะรู้ไปทำไม"เฮ้อ...กรูเน้อกรูเผด็จศึกสาวไม่ซ้ำหน้า ส่วนใหญ่แค่คุยกันไม่กี่คนก็พร้อมจะพลีกายแล้ว แต่นี่แฟนผู้ชายคนแรกแค่ชื่อยังมีปัญหาเลย เอาหว่ะ...ลองซักตั้ง

"คนเป็นแฟนกันก็ควรที่จะรู้ไม่ใช่เหรอ"ผมเน้นเสียงหนักที่คำว่าแฟนอย่างจงใจ

"ไม่เห็นจะอยากรู้เลย"เจ้าตัวดียังมีหน้ามาเบะปากใส่ผมอีก เดี๋ยวพ่อก็จับจูบปากซะหรอก

"เรียกฉันว่าบาสก็ได้ บอกชื่อนายมามั้งสิ"ผมเลยแนะนำตัวก่อน

"ทำไมต้องบอก"

"ทีฉันยังบอกนายเลย"

"ไม่ได้ถามสักหน่อย"อ้าวกรูเจือกซะงั้น

"เออกรูเจือกเอง แล้วนี่ถามไปน่ะไม่คิดจะตอบหน่อยหรอก"

"ฟิวส์"

"อายุเท่าไรแล้ว"

"จะรู้ไปทำไม"โดนย้อนอีกแล้วครับท่าน ประโยคเดิมเป๊ะเลย

"ถามให้หมามันย้อน"

"อ้าวมรึงว่าใครเป็นหมาว่ะ"

"อยากรับก็รับ แล้วช่วยพูดจาให้ดีๆหน่อย"ผมเองเริ่มรวนๆ

"เป็นใครมีสิทธิ์ไรมาสั่ง"ไอ้น้องฟิวส์เถียงกับผมหน้าดำหน้าแดง

"ยังไงก็โตกว่าล่ะหว้า"

"แค่ไหนกันเชียว"

"จะดูม่ะล่ะ"ผมตอบพร้อมจับที่ตะขอกางเกง

"ไอ้บ้า หมายถึงอายุโว้ย"คนน่ารักของผมพอหน้าแดงแล้วยิ่งน่ารักเข้าไปกันใหญ่

"ฉันอายุ 20 ที่นี้บอกอายุนายได้รึยัง"ผมตอบกลับไปอย่างใจเย็น

"จะ18 แล้ว"

"ก็แค่นั้น"

"เบอร์โทรศัพท์อะไร"ผมเริ่มตั้งคำถามใหม่

"ไม่บอกโว้ย"ฟิวส์ลุกขึ้นทำท่าจะหนีเอาดื้อๆจนผมต้องรีบลุกตามแล้วดึงแขนคนตัวเล็กเอาไว้ พอยืนอย่างนี้ถึงรู้ว่าจริงๆแล้วนายฟิวส์ก็สูงเกือบพอกับผมเลยนะห่างกันไม่น่าจะเกิน20 ซม. แต่ขนาดตัวบางกว่า

"บอกมา"ผมทำเสียงดุใส่คนตรงหน้าที่เริ่มจะงองแง้ง

"ก็ไม่บอกอ่ะ มีปัญหาไรม่ะ"ดูครับดูน้องฟิวส์ที่น่ารักย้อนผมสิ มันน่า..จริงๆ

"จะบอกไม่บอก"

"ไม่"ผมไม่รอช้าเข้าไปชิดตัวจอมดื้อลวงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของคนตัวเล็กช้าๆ คล่ำจนเจอสิ่งที่ต้องการ  โทรศัพท์...!?(คิดรัยกันอยู่^^ )ผมจัดการยิงเบอร์เข้าเครื่องตัวเองไม่สนใจแรงดิ้นของคนดื้อที่ประทุษร้ายผมไม่หยุด 

"บ้านอยู่ไหน"ผมถามพร้อมคลายมืออกอย่างเสียดายเล็กๆ

"แล้ว..."

"บอกมาดีๆ ไม่งั้น.."ผมเว้นไว้ในฐานที่เข้าใจ ไม่รู้ว่าจะทำให้คนตรงหน้ากลัวบ้างรึเปล่า  แต่ก็ยอมตอบกันดีๆบ้าง

"แถวนี้แหละ"

"งั้นไปที่รถเดี๋ยวจะไปส่ง"

"ไม่ต้อง กลับเองได้"ให้มันได้ยังงี้ ไม่ดื้อซัก5 นาที ยอมๆกันบ้างมันจะเป็นไรมากม่ะเนี่ย

"ตามมาเถอะน่า"สุดท้ายผมก็ต้องออกแรงลากให้เดินตามไปที่รถด้วยกันกว่าจะถึงก็เจอฤทธิ์ท่านฟิวส์ไปไม่ใช่น้อย ระหว่างทางก็ถามคำตอบคำ ช่างเป็นคนรักที่ดีจริงๆ คอยดูเถอะจะปรามให้อยู่หมัดเลย

edit @ 26 Sep 2009 09:54:50 by Nus

 ร่างบางของนางแบบสาวชะงักเพราะข้อมือโดยมือของใครคนนึงรั้งไว้อย่างหนาแน่น

ฉันมองไล่ตามมือใหญ่ไปเรื่อยๆก็เจอกับใบหน้าคุ้นเคย ..กัส.. ตอนนี้หมอนี่หน้าตาหน้ากลัวมาก

"กัสค่ะ  ปล่อยนาน่านะ นาน่าจะสั่งสอนนังเด็กนี่" เธอบอกกัสและพยายามสะบัดแขนเล็กๆในมือของกัส

แต่ดูท่ามันจะไม่หลุดง่ายๆ ถ้ามือใหญ่นั้นไม่คิดจะปล่อย

"อย่ายุ่งกับคนของผม" กัสบอกเสียงเข้ม แล้วสะบัดแขนในกำมือออกอย่างแรง ทำเอาร่างบางเจ้าของแขนนั้นถึงกับเซ

"..กัส...." ฉันกับนาน่าเรียกชื่อหมอนั่นอย่างอึ้งๆ มองไปที่กัสเหมือนกันแต่.. ต่างกันที่ความรู้สึก

"ยัยนี่เป็นเพื่อนของผม" กัสบอกพร้อมกับโอบกระชับฉันเข้าหาตัว ดูคล้ายจะบอกว่าพร้อมจะปกป้องคนมนอ้อมแขนของเขา

"0 / / / 0" ฉันก็อดที่จะหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ หมอนี่ทำให้ฉันรุสึกอบอุ่นได้อย่างประหลาด เหมือนเตาผิงเลย *-*

"เอ่อ...นาน่าขอโทษคร้านาน่าไม่ได้ตั้งใจทำเพื่นคุณนะคร้า แต่..แต่นาน่าไม่รุว่า ยัย.. เอ่อ เธอเป็นเพื่อนคุณอ่ะค่ะ"

นาน่าหันมาบอกกัสด้วยท่าทางแสดงความเสียใจอย่างมากมาย

"เธอเป็นไรมากใหม" นาน่าหันมาถามฉัน แล้วเดินเข้ามาคล้ายจะดูร่องรอยที่เธอทำไว้กับฉัน แต่ฉันกลับรุสึกว่าเธอ

พยายามจะดึงฉันออกจากอ้อมแขนอบอุ่นนี่มากกว่า จับบริเวณข้อมือฉันบีบจนฉันรุสึก

ฉันเงยหน้ามองนาน่าแบบเต็มๆตา เธอยังคง(ทำ)หน้าเศร้าไม่เปลี่ยน แต่ฉันรับรู้ได้ว่าหน้าตาของเธอมันถูกสร้างขึ้นมา

ฉันก็เลยหมุนข้อมือข้างที่เธอกำไว้อย่างเร็วและแรง..

"ว้าย..โอ้ยยย.." นางแบบสาวร้องเสียงหลง เซไปหลายก้าว ยกมืออีกข้างมากุมข้อมือตัวเอง

"กัสดูเพื่อนคุณสิ เค้าทำนาน่าเจ็บนะ" นาน่าเงยหน้าขึ้นฟ้องกัสด้วยสีหน้าคล้ายจะร้องไห้

"อุ้ย.. ขอโทดนะคร้า เผอิญคุณจับจนฉันรุสึกเจ็บก็เลยเผลอตัวสะบัดออกอ่ะค่ะ" ฉันบอกเสียงอ่อย อย่างคนทำเป็นสำนึกผิด

แต่ถ้ามองตาฉันจะรู้ได้เลยว่าฉันสะใจแค่ไหน  ฉันเชื่อว่ากัสต้องดูออก เพราะฉันมักปกปิดอะไรหมอนี่ไม่ค่อยได้

"เจ็บมากไหม" กัสถามขึ้นมา ฉันงงนิสนึงว่ามันถามใคร

"เจ็บมากเลยอ่ะค่ะ" ฉันมั่วยืนงง ยัยนางแบบนาเน่านั่นก็ไปเกาะแขนไอ้หล่อเพื่อนฉัน อ้อนเสียงหวานเชียว

"ผมถามพู่.. ไหนดูสิ" ฮ่าๆ ไอ้หล่อกลายเป็นไอ้โหดซะแล้วมันบอกยัยนาเน่า เสียงเข้มแล้วหันมาจับแขนฉันไปดู

แขนฉันจากที่เคยขาวเนียนใส*-*(หลงตัวเอง) ตอนนี้มันมีรอยแดงๆ เป็นริ้วๆ รอบข้อมือเลย

"เจ็บไหม" กัสถามฉันด้วยเสียงที่นุ่มขึ้นไม่สนใจยัยนาเน่า ที่ยืนหน้าตาแดงก่ำ (จากลายร่างซะล่ะมั้ง(?!))มองเราอยู่อย่างอึ้งๆ

"ไม่เป็นไรหรอก.. แค่นี้" ฉันบอกแล้วยิ้มให้มันเพื่อยืนยัน ทั้งๆที่ก็ยังเจ็บๆอยู่บ้างแต่ฉันไม่อยากให้มันไม่สบายใจอ่ะ

"แน่นะ" ดูท่ามันจะไม่ค่อยเชื่อฉันเท่าไร

"อืมๆ" ฉันพยักหน้าคอแทบหลุดเลย แต่กัสก็ยังคงหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่เปลี่ยน

"น้องนาน่าค่ะ มาทำผมเถอะค่ะจะได้ถ่ายไวๆ" พี่ทีมงานเดินมาบอกยัยนาเน่าที่ยืนอึ้งอยู่ ยัยนี่เดินตามไปแล้วนั่งลงอย่างกระแทกกระทั้น

"เด๋วฉันไปเอาโน๊ตบุคมาเล่นระหว่างรอดีกว่า" ฉันบอกกับกัสที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน

"อืม ...เอาดิ่" กัสพยักหน้าให้ทีนึง

"เออ.. ก็ปล่อยดิ" ฉันยกแขนของฉันที่อยู่ในกำมือของไอ้หมอนั่นให้มันดู แม่ง..ไม่ปล่อยแล้วจะไปไงเล่า

"เอ่อ..โทษที" กัสบอกแล้วปล่อยแขนฉันงงๆ ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวมันเองเก้อๆ ฉันเองก็งงๆรีบเดินออกไปที่รถของกัสเพราะโนตบุคอยู่ในนั้น

แต่ฉันยังเดินไม่ทันถึงรถก็ดันไปชนกับหญิงสาวคนนึงเข้าอย่างจังจนของในมือเธอคนนั้นกระจายเต็มพื้น

"อุ้ย..ขอโทษค่ะ" ฉันและเธอบอกออกมาพร้อมกัน แล้วช่วยกันเก็บของตรงหน้าให้เธอ

"ของครบไหมคะ" ฉันถามเธอที่กำลังตรวจดูของๆเธออยู่

"น่าจะครบแล้วล่ะค่ะ.. ขอบคุณนะค่ะที่ช่วยเก็บ" เธอตอบพร้อมยิ้มสดใส

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็ผิดที่ชนคุณ" ฉันก็ยิ้มตอบรอยยิ้มเป็นมิตรของเธอ

"งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะค่ะ สายแล้วอ่ะค่ะ" เธอบอกฉันแต่ไม่มีทีท่าว่าจะเดินออกไป

"ไปเถอะค่ะ" ฉันพูดเพื่อกระตุ้นเธอเล็กน้อย

"เอ่อ.. ค่ะ" เธอหน้าแดงโดยที่ฉันก็ไม่ทราบสาเหตุ แถมหลบตาฉันอีกแปลกชะมัดเลย -*-

ฉันเดินแยกกับหญิงสาวที่ชนกันโดยบังเอิญนั้น แต่มีความคิดใหม่ไม่ไปเอาโน๊ตบุคแล้ว แต่ตรงไปยังร้านขายขนมแถวๆสตูแทน

ฉันซื้อขนมจนพอใจ แต่ก็ใช้เวลาไปนานพอสมควร แล้วเดินเรื่อยๆมายังสตูอีกครั้ง ฉันเดินมาเข้าไปก็เห็นกัสนั่งอยู่โดยเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว

ชุดที่กัสใส่เป็นชุดสูทสีขาว ทั้งชุดเลย โอ้โห..ชุดก็ขาว คนก็ขาว ตัดกับผมและดวงตาดำสนิท ทำให้ดูดีชะมัด กำลังนั่งมองมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้ว

"ไหนโน๊ตบุค" กัสถามฉันที่กำลังว่างถุงขนมลงข้างๆมัน

"เปลี่ยนใจ.. กินหนมดีกว่า" ฉันนั่งแกะถุงขนมกินแล้วยื่นไปให้กัสบ้าง

"เอ้า... กินดิ่" ฉันยอมมันที่นั่งมองขนบฉันเฉยอยู่

"เดี๋ยวมือเปื้อน.." อ้าวไอ้นี่จะกินแต่ดันเจือกกลัวเปื้อน

"งั้นก็อดเหอะ" ฉันนั่งกินขนมต่อไม่สนใจมัน

"นี่อยากกินอ่ะ" กัสบอกกับฉันเบาๆ

"จะกิน ก็หยิบเอา" ฉันยื่นถุงขนมให้มันอีกครั้ง

"ก็เด๋วมือเปื้อน.. แล้วเด๋วจะทำชุดนี่เปื้อนอ่ะ" กัสบอกเสียงอ่อยๆ อ่อ..กลัวทำชุดเขาเปื้อน

".. แล้วจะให้ทำไงอ่ะ..อดเหอะเพื่อน" ฉันบอกแล้วทำหน้าเห็นใจสุดๆ  อ่าๆๆ สมน้ำหน้า

"นี่ป้อนหน่อยดิ่" กัสบอกแล้วทำหน้าตาเรียกร้องความสงสารบ้าง

"เรื่องดิ่.." นั่นสิมันเรื่องไรที่ฉันต้องป้อนนาย

"นะคร้าบ" อ๊ากกกกก.. นายอย่าทำหน้าตาเป็นลูกหมาขอขนมดิ่.. ขอร้องงงงง.. โธ่โว้ยยย

edit @ 26 Sep 2009 09:53:24 by Nus